تبلیغات
وبلاگ فرهنگی ، ، ، اجتماعی ، ، ،اطلاع رسانی ________«««بخش پارود»»»________ - اثرات تشویق و تنبیه در تربیت فرزند

طریقت بجز خدمت خلق نیست ، به تسبیح وسجاده ودلق نیست ! تو بر تخت سلطانی خویش باش !!! به اخلاق پاکیزه درویش باش!!!
نویسنده :یونس بلیدئی
تاریخ:یکشنبه 1390/02/25-12:23 بعد از ظهر

اثرات تشویق و تنبیه در تربیت فرزند

 تصاویر جدید زیباسازی وبلاگ , سایت پیچك » بخش تصاویر زیباسازی » سری ششم www.pichak.net كلیك كنید

کارشناسان تعلیم وتربیت معتقدند برای رشد عاطفی و ذهنی کودک، تشویق و تنبیه هر دو لازم است. اما بسیاری از والدین هستند که نمی دانند چه وقت کودکانشان را تشویق و چه زمانی تنبیه کنند.

تشویق وچگونگی آن

بسیاری از کارشناسان معتقدند که اگر کودکی عمل قابل توجهی انجام داد بهتر است او را تشویق کنیم چرا که کودک تلاش می کند تا آن کار را دوباره تکرار کند.

تشویق کودک موجب رغبت و دلگرمی و نشاط و تحرکش می شود و او را به جدیت وادار می کند. باید توجه داشت که تشویق به سن و درک کودک و نوع عمل او بستگی دارد.
تشویق انواع مختلفی دارد. گاه به صورت دلجویی است، گاه عبارتی محبت آمیز . برخی اوقات یک نگاه توأم با لبخند و نشاط، زمانی وعده تعریف یک قصه، و گاهی دادن بسته ای کوچک مداد رنگی، شیرینی، لباس، توپ، قلم و...
اولیا و مربیان باید با توجه به سن و سطح درک بچه و اوضاع و شرایط خاص زندگی و ارزش و اهمیت کار او، نوع تشویق و میزان آن را انتخاب کنند. تشویق برخلاف تنبیه که از عوامل بازدارنده است، عاملی ترغیب کننده است که به انسان نیرو می دهد. شخصی که تشویق می شود از کار و زحمت خود احساس رضایت می کند و همین رضایت خاطر است که جلو خستگی و بی میلی او را می گیرد.
تحسین کودک موجب می شود که اعتماد به نفس در وجودش پدید آید، استعدادهای نهفته اش شکوفا شوند و قوای درونی اش به فعلیت برسند.
تشویق، شخصیت فرد را احیا می کند، او را از یأس و بدبینی نجات می دهد و به زندگی دلگرم می کند و گاهی یک تحسین ساده، مسیر زندگی فرد را دگرگون می سازد.
وقتی کودک تحسین شود، احساس ارزشمندی می کند.
تشویق پاسخی است به نیاز طبیعی و روانی کودک.
ـ وقتی کودک را تشویق می کنیم فرصتی فراهم می شود تا کودک به توانایی، ظرفیت و ارزشمندی های خود پی ببرد و در نتیجه تصویر مثبت و ارزنده ای از خود در ذهنش ایجاد شود که بعدها شکل دهنده حرمت نفس او خواهد بود.
اما مسأله مهم در تشویق کودک آن است که کودک همیشه بجا تشویق شود
تشویق بدون دقت ممکن است به صورت رشوه درآید و اعمال کودک به پاداش وابسته شود و پرتوقع و طلبکار پرورش یابد و در همه جا انتظار پاداش عملی یا معنوی داشته باشد، از همه کس طلبکار شود ولی خودش احساس مسئولیت نکند. گاهی حتی در برابر انجام وظایف قانونی یا اجتماعی یا شرعی خود نیز توقع پاداش خواهد داشت.
تشویق و تحسین بیش از حد، کودک را به غرور و خودبینی مبتلا می کند و در درازمدت مانع پیشرفت کودک می شود.
علت تشویق باید مشخص باشد تا کودک بفهمد که برای چه تشویق شده است.
نفس عملکرد کودک باید تشویق شود نه شخصیت او.
تشویق باید با تقویت درونی کودک همسو باشد و در برابر کارهای ممتاز باشد، نه به صورت دائم و برای هر کار؛ زیرا اگر چنین باشد ارزش و تأثیر تربیتی خود را از دست خواهد داد.

تنبیه وچگونگی آن

برخی والدین تنها راه تربیت فرزندانشان را تنبیه بدنی می دانند؛ اما باید در نظر داشت که به جای تنبیه و اعمال خشونت فیزیکی راه های بهتری هم می توان پیداکرد. تنبیه بدنی عوارض متعددی در رفتار و روحیه کودک دارد. کارشناسان معتقدند کودکانی که تنبیه بدنی می شوند بیشتر از سایر کودکان مضطرب و پرخاشگر هستند. آنان می گویند برای تربیت کودکان نباید از تنبیه بدنی استفاده کرد زیرا موجب اختلالات رفتاری کودکان می شود. کارشناسان اثرات تنبیه بدنی را بسیار تأثیرگذار در روح و شخصیت کودک می دانند. والدین باید در نظر داشته باشند در حالی که بسیار خشمگین هستند نباید کودک را تنبیه کنند. زیرا در هنگام عصبانیت قدرت تصمیم گیری مناسبی ندارند. تنبیه بدنی کم اثرترین و بدترین نوع تنبیه است. تنبیه بدنی مسئولیت را از دوش کودک برمی دارد. هنگامی که می خواهید کودکی را تنبیه کنید رفتارو عمل زشتش را نکوهش کنید نه صفت او را . یعنی از به کار بردن کلماتی نظیر این که «تو کی آدم می شوی؟» یا «دیگر دوستت ندارم»، جداً خودداری کنید. این کلمات فقط امنیت اجتماعی کودک را به خطر می اندازد و هیچ گونه ارتباطی به رفتار یا اعمال بد کودک ندارد.

منبع : www.magiran.com

تصاویر جدید زیباسازی وبلاگ , سایت پیچك » بخش تصاویر زیباسازی » سری ششم www.pichak.net كلیك كنید




 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.